Je blijft bewegen vanuit een oud stuk in jezelf, omdat je geen grip krijgt op dat nieuwe.
Maar je voelt het.
Het klopt niet meer. Een leegte in je buik, onrust in je dagen, te weinig voldoening. Een vuur dat brandt maar nergens heen kan.
Je hebt al zoveel gedaan. Coaching is je niet vreemd. Je hebt therapeuten versleten. Al honderd keer je innerlijk kind bij de arm genomen. Elke avond drie dingen opgeschreven waar je dankbaar voor bent. Je morning-routine mag misschien weer iets strakker, maar that’s not the thing. De onrust blijft.
En in plaats van je te blijven afvragen of je het niet een tijdje zelf zou moeten kunnen (je hebt immers de tools toch?), ben je toch hier..
Maar zodra het er echt op aankomt, blijf je rondjes draaien in je hoofd.
Je vóélt wat waar is. En wat niet. Maar je spreekt je niet echt uit- niet om je heen én niet in je business.
Ergens wacht je op de toestemming buiten jezelf.
Je maakt keuzes uit loyaliteit richting je omgeving, ouders, klanten, whatever- weg van jezelf.
Je blijft braaf en somehow afgevlakt, terwijl je rauw, vurig en edgy bent.
Het lijkt succesvol aan de buitenkant, maar er is ingehouden potentie die je elke dag voelt.
Je dacht dat je voorbij was aan ”je niet meer kleiner maken”, maar in de diepte is dat wat er gebeurt.
En dat frustreert the hell out of you.
Want je voelt dat het anders kan. Het is dichtbij, maar je kunt het net niet grijpen.
